Szkoła‎ > ‎

Patron



W tym miejscu opowiemy Ci o naszym patronie – Henryku Sienkiewiczu – wielkim człowieku, który na kartach swych utworów uczy patriotyzmu i miłości do drugiego człowieka.




Henryk Sienkiewicz
 urodził się 5 V 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Pochodził ze zubożałej rodziny ziemiańskiej, a przez matkę spokrewniony był z największymi rodami szlacheckimi. W domu pielęgnowano tradycje patriotyczne i kult rycerskiej przeszłości przodków. Przyszły pisarz pobierał nauki w Warszawie, najpierw w gimnazjum realnym, później w Szkole Głównej. Po roku studiów medycznych przeniósł się na wydział filologiczno- historyczny. W tym czasie zadebiutował jako dziennikarz, drukując pod pseudonimem „Litwos” felietony w prasie warszawskiej.

W 1872 roku Sienkiewicz ogłosił drukiem swą pierwszą powieść „Na marne”, w której krytycy dostrzegli rodzący się talent literacki. opublikował też „Humoreski z teki Worszyłły”. Przede wszystkim był jednak dziennikarzem i utrzymywał się z wykonywania tego zawodu. Kupił nawet do spółki z kolegami pisma „Niwa”, gdzie prowadził dział literacki. W „Niwie” ukazały się trzy jego nowele: „Stary sługa”, „Hania” i „Selim Mirza”. Ta ostatnia została wydrukowana, kiedy Henryk Sienkiewicz przebywał w Ameryce Północnej. Wyjechał tam w roku 1876 wraz z grupą przyjaciół, wśród których była Helena Modrzejewska – najwybitniejsza aktorka polska XIX w.

Plonem amerykańskiej podróży były „Listy z podróży do Ameryki” drukowane w „Gazecie Polskiej” i dwie przepiękne nowele: „Latarnik” i „Wspomnienia z Maripozy”.

Wielkie wrażenie wywarły na pisarzu ogromne przestrzenie „Nowego Świata”, twardzi, odważni ludzie i los Indian rugowanych przez białych osadników z ich ziem. We wstrząsającej noweli „Sachem – historii jedynego ocalałego z rzezi indiańskiego dziecka, syna wodza Czarnych Węży – pisarz dostrzegł podobieństwo losów zniewolonych narodów: Indian i Polaków.

W 1879 roku Sienkiewicz wrócił do kraju. Utrzymywał się z pracy dziennikarskiej. Mieszkał w Warszawie. Po długich staraniach ożenił się z Marią Szetkiewiczówną. Łączyła ich wielka miłość. Niestety, zaledwie po czterech latach małżeństwa Maria zmarła. Pozostawiła dwójkę małych dzieci.

Przez pięć lat, od roku 1883 do 1888, pisarz pracował nad „Trylogią”. „Ogniem i mieczem” zostało bardzo gorąco przyjęte przez czytelników. publikacja fragmentów była powodem ogólnonarodowej dyskusji na temat literatury i historii. Następne części „Trylogii” – „Potop” i „Pan Wołodyjowski” nie wywołały już takich gwałtownych reakcji.

Sienkiewicz dużo podróżował. Wkrótce po śmierci pierwszej żony, gdy tylko załatwił sprawy rodzinne, wyjechał w podróż do Konstantynopola, Aten i południowych Włoch.Już w następnym roku udał się do Hiszpanii, a w 1890 roku odbył długą i niebezpieczną wyprawę do Afryki. Słał stamtąd korespondencje do gazet krajowych. Wiele lat później wrócił wspomnieniami do tej podróży podczas pisania powieści dla młodzieży „W pustyni i w puszczy”.

Po powrocie do kraju Sienkiewicz opublikował dwie powieści współczesne:”Bez dogmatu” i „Rodzina Połanieckich”. Wkrótce jednak pisarz wrócił do tematyki historycznej w dziełach takich jak „Quo vadis” i „Krzyżacy”. Dzięki „Quo vadis” literatura polska została dostrzeżona w Europie, bo też w tej powieści Sienkiewicz sięgnął do wspólnych, chrześcijańskich korzeni kultury europejskiej. Historia prześladowania pierwszych wyznawców Chrystusa za czasów cesarza Nerona przyniosła Sienkiewiczowi sławę i najwyższe z możliwych wyróżnień – literacką Nagrodę Nobla (w 1905 roku).

W kraju artysta cieszył się wielkim szacunkiem. Dla wielu Polaków był pisarzem kultowym. W dowód miłości i uznania otrzymał w darze od społeczeństwa majątek ziemski – Oblęgorek. Dzisiaj mieści się w tam muzeum pisarza.

W 1914 roku wybuchła I wojna światowa. Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii, gdzie zajął się organizowaniem pomocy humanitarnej dla Polaków. Działał w Generalnym Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Współpracował z Ignacym Paderewskim. Zmarł 15 listopada 1916 roku w Vevey. jego prochy osiem lat później sprowadzono do Warszawy, a dzień ich złożenia w krypcie katedry św. Jana stał się świętem narodowym.